نوجوانی در حال حل یک معمای پیچیده ذهنی است. او به جای اینکه مستقیماً با داده‌های عینی درگیر شود، ابتدا در ذهن خود تمام حالت‌های فرضی و گزینه‌هایی که اصلاً در واقعیت وجود ندارند اما «امکان‌پذیر» هستند را می‌‌سازد و سپس به حل مسئله می‌پردازد. این ظرفیت که بزرگ‌ترین خصیصه فکری دوره انتزاعی است، چه نام دارد؟

گزینه‌ی ۲: بعد ممکن

«بزرگ‌ترین خصیصه فکری نوجوان ظهور بعد ممکن است.» این یعنی نوجوان در سطح عملیات صوری، پیش از پرداختن به واقعیت، انواع ترکیب‌ها و احتمالات فرضی (حتی آن‌ها که به چشم نمی‌آیند) را در نظر می‌گیرد. رد سایر گزینه‌ها: ۱ (منطق قضایا): به جایگزین کردن تعبیر لفظی و گزاره‌ها به جای اشیا اشاره دارد، نه لزوماً ایجاد تمام حالت‌های فرضی و ناموجود. ۳ (تفکر ترکیبی): تفکر ترکیبی طبیعت فکر صوری است که روابط را برقرار می‌کند، اما منشأ این توانایی برای خلق گزینه‌های ناموجود، همان شکوفایی «بُعد ممکن» (The Possible) است که پیش‌نیاز تفکر ترکیبی است. ۴ (استدلال استقرایی): این استدلال از جزء به کل می‌رسد، در حالی که تفکر عمده نوجوان فرضی-استنتاجی( قیاسی ) است