در نظریه پیاژه، زمانی که «عمل، فضا را می‌آفریند اما خودِ کودک هنوز درون آن فضا قرار نمی‌گیرد» و بین فضاهای حسی مختلف (مثل فضای دهانی و لمسی) هیچ نقطه اشتراک و تجانسی وجود ندارد، ذهن کودک در تسخیر کدام ساختار است؟

گزینه‌ی ۲: گروه های عملی

در مراحل اول و دوم رشد فضا، فضاهای کودک به تعداد روان‌بنه‌های اوست (فضای دهانی، دیداری و...). این اعمال دارای بازگشت‌پذیری هستند و «گروه‌های عملی» را می‌سازند. ویژگی بارز گروه‌های عملی این است که عمل، فضا را می‌آفریند اما کودک به آن‌ها هشیار نیست و خودش در آن فضا قرار نمی‌گیرد. تحلیل باقی گزینه ها: ۱ (گروه‌های فاعلی): غلط است. گروه‌های فاعلی در مرحله سوم ایجاد می‌شوند، جایی که هماهنگی بین دیدن و گرفتن رخ می‌دهد و فضاها کمی با هم درگیر می‌شوند. ۳ و ۴ (گروه‌های عینی و تجسمی): کاملاً غلط هستند زیرا این دو گروه به مراحل پنجم و ششم تعلق دارند که در آن‌ها فضا کاملاً یکپارچه، متجانس و مستقل از کودک شده است.