در چشم فردی که به بیماری «نزدیک‌بینی» مبتلاست، هنگام نگاه کردن به کوه‌های دوردست، وضعیت فیزیکی عدسی چشم دقیقاً دچار چه نقصی است؟

گزینه‌ی ۱: تحدب بیش از حد

در فرد نزدیک‌بین، مشکل این است که عدسی برای دیدن اشیای دور «به اندازه کافی پهن نمی‌شود» (تصویر جلوی شبکیه می‌افتد). وقتی عدسی نتواند پهن شود، یعنی در حالت تحدب (کروی بودن) گیر کرده است و بیش‌ازحد محدب است که نور را زودتر از رسیدن به شبکیه می‌شکند و متمرکز می‌کند. رد سایر گزینه‌ها: گزینه ۲ (فقدان کروی‌شدن): این دقیقاً مشکل افراد مبتلا به «دوربینی» است! در دوربینی عدسی برای دیدن نزدیک کروی نمی‌شود. گزینه ۳ (پهن‌شدن مفرط): کاملاً برعکس است. عدسی نزدیک‌بین‌ها نمی‌تواند پهن شود، پس پهن‌شدن مفرط رخ نداده، بلکه فقدان پهن‌شدن رخ داده است. گزینه ۴ (کاهش تطابق): این تله مفهومیِ خوبی است. کاهش قدرت تطابق و تغییرپذیری عدسی، تعریف دقیق اختلال «پیرچشمی» است، نه نزدیک‌بینی (که شیوع آن با سن بالا می‌رود).